خدمات

سایت فرهنـگی تبلیـغی حـرم مطهـر رضـوی

ارسال به دوستان
 
ارسال به دوستان
  • ارسال به دوستان
  • اضافه كردن به ليست دلخواه مرورگر
  • تعیین صفحه پیش فرض مرورگر
  • چاپ
  • آر.اس.اس
  • آمار بازدید
    تعداد بازدید از سایت: 199697926
    تعداد بازدید این صفحه: 1006711
    در امروز: 56865

نام ارسال کننده :  
ایمیل ارسال کننده:
نام دریافت کننده :
ایمیل دریافت کننده :  
موضوع ایمیل :
کد تصویری :
 
 
امتیاز دهی
 
 

نظر شما
نام
پست الكترونيک
وب سایت
نظر
×
چهارشنبه 23/11/1392

 مدرسه‌ای برای همه

لحظاتی کوتاه در مدرسۀ پریزاد 
علیرضا را به دایی‌اش می‌سپرم. ‌دو رکعت نماز می‌خوانم، ‌به نیت زیارت. ‌و بعد آل یاسین. ‌راهروی روبرو مثل همیشه پرتردد است. ‌اکثر جمیعیت سیاه پوشیده‌اند. ‌امروز 24 محرم است. ‌درهمین حال و هوا سؤالی به ذهنم می‌رسد. ‌درباره حرم. ‌اطرافم را جستجو می‌کنم؛ سیدی با پالتو و دستمالی عمامه‌مانند در گوشه‌ای ایستاده است و با چوب پَرَش مردم را هدایت می‌کند. ‌نشان مدرسۀ پریزاد را به من می‌دهد. ‌چرا به ذهن خودم نرسید؟ مدرسه که همین جاست!
از دارالولایه به سمت شیخ بهایی می‌روم. ‌مدرسه سمت چپ می‌افتد. ‌یک در دو لَت چوبی که همیشه باز است. ‌روبروی دارالقرآن. ‌دو قدم که پایین می‌روی، ‌با یک محوطه باز روبرو می‌شوی به قدر ده تا فرش سه در چهار. ‌دور تا دور هم غرفه است، ‌مثل مدرسه‌های علمیه. ‌
می‌گویند در قرن نهم و عصر تیموریان، این جا را بانو پریزاد ‌خادمۀ گوهرشادآغا ساخته است. ‌نقل است که گوهر شاد خادمه‌اش را خیلی دوست داشته و برای همین، مصالح باقی مانده از بنای مسجد گوهرشاد را به او می‌دهد تا مدرسه را بسازد. ‌در شمال غربی مسجد که می‌شود جنوب شرقی دارالولایه. ‌
مدرسه نسبتاً شلوغ است. ‌یک حلقۀ معرفت انتهای محوطه تشکیل شده است و یکی دیگر هم در سمت راست ورودی در حال شروع شدن. ‌اساتید و مخاطبان روی زمین نشسته‌اند. ‌استاد به دیوار تکیه کرده و میزی چوبی جلوش. ‌کنار هر حلقه یک تابلو گذاشته‌اند که موضوع حلقه و نام استاد روی آن نصب شده. ‌
یکی از دوستان را می‌بینم؛ لباس فرم پوشیده. ‌سلام و احوال پرسی. و کاشف به عمل می‌آید که مراجعین را راهنمایی می‌کند. ‌خوش به حالش. ‌با شلوغ شدن هر دو حلقه، ‌حلقه سوم هم شروع می‌شود و صدای اساتید بلند، ‌تا به همه برسد. ‌
غرفه‌ها یک قدمی از کف بالا آمده‌اند. ‌به‌اندازه دو پله. هشت غرفه کوچک که دَر دارند و جلوی هر کدام یک سکوست با قفسه‌های کتاب. ‌و دو غرفه بزرگ در وسط که گویا قبلاً ایوان بوده و با دیوار چوبی –همان پارتیشن خودمان- از محیط جدا شده‌اند. ‌یکی برای انبار استفاده می‌شود و دیگری پاسخگویی غیرحضوری! واین یکی ابتکاری است؛ اینترانت دارد و سیستم بلوتوث و انتقال اطلاعات از طریق فلَش مموری. ‌روی ورقه کاغذی هم نوشته است: «بنا به دستور، پاسخگویی حضوری نداریم». در سمت راست این غرفه هم دستگاهی گذاشته‌اند شبیه عابر بانک ولی باریکتر. ‌عده‌ای دور آن جمع شده‌اند. مال همین غرفه است. ‌نرم‌افزاری برای سیر و سیاحت مجازی در حرم. ‌
با دیدن فضا، ‌گویی سؤال خودم را فراموش می‌کنم. اصلاً از کجا بپرسم و از کدامشان؟! تلفنی؟ نرم‌افزاری؟ اینترنتی؟ حضوری؟
غرفه‌های مدرسه را برانداز می‌کنم. ‌از سمت راست، ‌اولین غرفه «دفتر انتظامات حلقه معرفت» است. کاشف به عمل می‌آید که دوست من جزو اعضای همین غرفه است. ‌غرفۀ دوم «مشاوره اعتقادی». ‌سومی «حرم‌شناسی»، ‌»مشاورۀ تخصصی ادیان و مذاهب»، «دفتر مرکز»، ‌»دارالاحکام»، ‌»پاسخگویی به سوالات شرعی»، ‌»پاسخگویی غیرحضوری»، ‌»واحد حلقۀ معرفت برادران» و بالاخره دهمین و آخرین غرفه در سمت چپ ورودی «پذیرش مشاوره». انتهای سالن راهرویی به صحن گوهرشاد و در طبقه دوم هم بیشتر رخت‌کن و اتاق‌های استراحت و... .
یکی می‌پرسد: ‌»از کی باید بپرسم ‌امام رضا چه شکلی بوده؟ گفتن بیام این‌جا!» من، ‌انگار که کسی با پتک توی سرم زده باشد، به «مِنُّ مِن» می‌افتم... ‌فرشتۀ نجات از راه می‌رسد؛ همان دوست آشنا. ‌نفس راحتی می‌کشم. ‌مرد روستایی را به غرفه حرم‌شناسی راهنمایی می‌کند. ‌الحق و الانصاف که چه سؤالاتی می‌رسد به ذهن این بشر دو پا!
صدای استاد من را به حالت عادی برمی‌گرداند... «من گفتم: ‌شما مگر روی فرش سجده نمی‌کنید؟ گفتند: ‌چرا. ‌گفتم: ‌پس شما هم مشرک هستید! چون به فرش سجده می‌کنید...» خاطراتش از سفر به دیار وحی را می‌گوید و اینکه امر بر برخی‌ها مشتبَه شده دربارۀ شیعیان. ‌مخاطبان هم شادمان از ذکاوت یک هم‌مذهبشان. ‌
سقف مدرسه در حال تعمیر است. ‌داربست‌ها ‌تا زیر سقف رفته‌اند بالا و فضای مدرسه را پر کرده‌اند از قفسه‌های مشبک... به قول سهراب سپهری، معراج آهن و پولاد.
سؤال خودم را می‌پرسم و باز غرق در فضای مدرسۀ پریزاد، بر‌می‌گردم. ‌علیرضا هنوز با دایی‌اش بازی می‌کند. ‌او غرق دانه‌های تسبیحی شده که دور انگشتانش پیچیده است. ‌

علی نیک‌پندار
 
تعداد بازدید:1223 
کلید واژه ها:
صحن گوهرشاد , دار القرآن , دار الولایه , شیخ بهایی , مدرسه پریزاد 
 
امتیاز دهی
 
 

نظر شما
نام
پست الكترونيک
وب سایت
نظر
بيشتر
پاسخ گویی به سؤالات شرعی و اعتقادی
وضعیت موجود بنای تاریخی مدرسه پریزاد
  • 1395/4/30 چهارشنبه وضعیت موجود بنای تاریخی مدرسه پریزاد
    مدرسه پریزاد از بناهای قرن نهم در شمال غربی مسجد گوهرشاد واقع است. پس از بازسازی مدرسه پریزاد به سال 1368 به علت قرار گرفتن آن در مرکز مجموعه اماکن حرم رضوی عملاً استفاده از آن غیر ممکن شده است. در نوسازی بنای تاریخی مدرسه پریزاد سعی شده همان طرح و نقشه اولیه اجرا و حتی الامکان از همان کاشیهای قدیمی مجددا استفاده شود
پیشینۀ تاریخی و بانی مدرسه پریزاد
  • 1395/4/30 چهارشنبه پیشینۀ تاریخی و بانی مدرسه پریزاد
    بنای تاریخی مدرسه پریزاد از مدارس تاریخی و معروف حوزه علمیه مشهد است که در دوره تیموریان، زمان حکومت شاهرخ میرزا توسط پریزاد خانم ندیمه مخصوص گوهرشاد آغا همسر شاهرخ میرزا احداث شد. اما به راستی پریزاد که بود؟
ویژگیهای معماری مدرسه پریزاد
  • 1395/4/30 چهارشنبه ویژگیهای معماری مدرسه پریزاد
    مدرسه پریزاد بنایی چهار ایوانی در دو طبقه که با کاشی های معرق و گچ بری های زیبا و باشکوه آراسته شده است. به علت مرمت های متعدد بنا، آثار هنری و تاریخی اصیل تیموریان در آن بر جا نمانده است، اما در بازسازی های انجام شده، شکل و طرح اصلی مدرسه همچنان حفظ شده است.
وضعیت موجود مدرسه دودر
  • 1395/4/30 چهارشنبه وضعیت موجود مدرسه دودر
    «مدرسه دودر» هم اکنون به نام «دارالقرآن کریم» مشهور است. مرمت هایی که در این مدرسه از زمان تیموریان تاکنون صورت گرفته هرچند اصالت بنا را به عنوان یک اثر تاریخی، تحت تأثیر قرار داده اما باز هم هنرهای به کار رفته در آن حکایت از روزگاران گذشته دارد. در حال حاضر، در این مدرسه فعالیت های قرآنی در دو بخش کلی آموزشی و ترویجی صورت می گیرد.
نظرات
ارتباط با ما
نشانی:مشهد مقدس حرم مطهر امام رضا علیه السلام صحن جامع رضوی ایوان غربی
تلفن:32214421
فکس:32212008
ایمیل:Razavi.aqr.ir
 
 
  • صفحه اصلی
  • درباره ما
  • سایت های مرتبط