.
.

ارسال به دوستان
ارسال به دوستان
  • ارسال به دوستان
  • اضافه كردن به ليست دلخواه مرورگر
  • تعیین صفحه پیش فرض مرورگر
  • چاپ
  • آر.اس.اس
  • آمار بازدید
    تعداد بازدید از سایت: 231265390
    تعداد بازدید این صفحه: 3135396
    در امروز: 54731

نام ارسال کننده :  
ایمیل ارسال کننده:
نام دریافت کننده :
ایمیل دریافت کننده :  
موضوع ایمیل :
کد تصویری :
 

نظر شما
نام
پست الكترونيک
وب سایت
نظر
×
پنجشنبه 10/1/1396

 چهرة دنیوی اعمال

صورت اصلی عمل ریشه در باطن انسان دارد، همان عقیده و انگیزه‌ای که موجب اشتیاق شخص در عمل...
عمل را نباید به حرکات خارجی که انسان انجام می دهد محدود کرد، چرا که ریشه اعمال، اراده و تصمیم است که آن نیز از یک سلسله عقاید سرچشمه می گیرد و در واقع صورت اصلی عمل ریشه در باطن انسان دارد، همان عقیده و انگیزه‌ای که موجب اشتیاق شخص در عمل می‌گردد؛ در برزخ ظاهر می‌گردد.
 پس در واقع وقتی ما عملی را در بیرون انجام می‌دهیم، عملاً در درون خود حرکت می ‌کنیم و مطلوب ما در انجام آن عمل، رسیدن به آن هدف درونی است و صورت دنیوی عمل، همان حالتی است که در درون انسان در دنیا موجب انجام عمل شده است.
 از طرفی هر عمل همچنان‌ که ظاهرش با عمل دیگر متفاوت است، صورت درونی آن نیز با عمل دیگر متفاوت است و به همین جهت برای هر عملِ عبادی ظاهر خاصی توسط شریعت توصیه می ‌شود تا حرکت باطنی و صورت باطنیِ مخصوص به خود را در درون انسان ایجاد نماید و همچنان‌ که روح انسان بدون بدن مادی تکوّن و تحقق خارجی نمی‌ یابد، حرکت درونی هر عملی هم بدون حرکت ظاهری تکوّن نمی ‌یابد.
لذا کسی که صورت نماز را انجام نمی ‌دهد، حرکت درونی نماز را در خود ایجاد نخواهد کرد و نماز در شخصیت او تحقق نمی ‌یابد، و از طرف دیگر به اندازه‌ای که در نمازش حضور قلب داشته باشد صورت آن نماز را به عنوان سرمایه در درون خود دارد و برایش به ‌عنوان صورتی معنوی باقی می ‌ماند و در قیامت با آن روبه‌ رو می‌ شود و از آن کمک می‌ گیرد، و چه بسا که انسان نصف یا کمتر از نصف عباداتش برایش می ‌ماند، چرا که به همان اندازه حضور قلب داشته است.
 
 


 چنان چه حضرت باقر (علیه السلام) می‌ فرماید: «اِنَّ الْعَبْدَ لَیَرْفَعُ لَهُ صَلواتُهُ نِصْفُها، وَ ثُلْثُها، وَ خُمْسُها، وَ رُبْعُها، فَما یَرْفَعُ لَهُ اِلاّ ما اَقْبَلَ عَلَیْها بِقَلْبِه،وَاِنَّما اُمِرُوا بِالنَّوافِلِ لِیُتِمَّ لَهُمْ ما نَقَصُوا مِنَ الْفَریضَةِ»[1]
از نماز انسان، نصف یا یک ‌سوم، یک‌ پنجم، یا یک‌ چهارم آن به سوی خدای متعال بالا برده می ‌شود و بالا برده نمی‌شود مگر آن اندازه ‌که اقبال قلبی داشته باشد و این‌ که به نوافل دستور داده شده، برای این است که از آن مقدار از فریضه که در انجام حضور قلب کوتاهی شده، تکمیل گردد.
وظیفة هر مسلمانی این است که برای حضور قلب در عبادات عوامل ایجاد خواطر را بشناسد و در دفع آن ‌ها بکوشد تا از عبادات خود نور لازم را کسب نماید و در دنیا و آخرت از آن نور بهره گیرد. ابتدا باید در کسب معارف حقه تلاش لازم را انجام داد، اعم از خداشناسی - آن ‌طور که علی (علیه السلام) در نهج‌البلاغه معرفی می ‌کنند - معادشناسی، نبوت و امامت، سپس باید قلب را از حب دنیا و کینه و خشم به خلق پاک نمود و در زهد از دنیا و خوش‌بینی نسبت به خلق کوشش کرد و با توجه دائمی به جمال علی (علیه السلام) و سایر ائمه معصومین (علیهم السلام) در سیره و سنت آن عزیزان، از نور آن ذوات مقدس کمک گرفت تا آرام‌آرام خواطر فرو نشینند.

 
منبع : کتاب معاد؛ بازگشت به جدّی ‌ترین زندگی؛ اصغر طاهرزاده
 

-------------------------
پی نوشت ها:
[1] . معاد یا بازگشت به سوی خدا»، آیت‌الله ‌محمد شجاعی، ج2، ص14، نقل از اسرار الصلاة از آیت‌الله ‌ملکی ‌تبریزی.
 
 
بازدید: 491
کلید واژه ها:
تجسم اعمال , عالم برزخ , معاد جسمانی , معاد 

نظر شما
نام
پست الكترونيک
وب سایت
نظر
نسخه قابل چاپ
چگونه می توان یک حریف قدر را شکست داد؟
سَرکی به دنیای ارواح
اسراری از ملاقات بهشتیان
ارسال نظر
ارتباط با ما
نشانی: مشهد مقدس، حرم مطهر امام رضا علیه السلام، صحن جامع رضوی، ایوان غربی
تلفن: 32212008-051
فکس: 32003552-051
صندوق پستی: 91735/517
ایمیل: razavi@aqr.ir