• درباره ما
    معرفی معاونت تبلیغات و ارتباطات اسلامی
    معرفی معاونت تبلیغات و ارتباطات اسلامی

    رضوان علم ، منظومه ای زیباشناسانه در تماشای انسان اشرف در آینه تمام نمای هستی است برای میل به بینهایت مطلق همراه با کملین و پیوستگان تا حقیقت مسجود بودن را در قوسین خلقت در بازگشت از هبوط به نظاره بنشیند . همراه با رضوان نظاره گر باشیم .

     
    ×
  • تماس با ما
    شما می توانید با پر کردن فرم زیر، ما را از نظرات خود در مسیر بهبود کیفیت این وب سایت مطلع سازید:

    فرم ارتباط با ما
    * نام و نام خانوادگي
    * پست الكترونيك
    * نظر
    کد امنیتی
     
     
    امتیاز دهی
     
     

    ×
راهنما
بازگشت به خانه

درگاه خدمات فرهنگی تبلیغی حرم مطهر امام رضا علیه السلام | رضوان علم


  • فرم ثبت اطلاعات
    * نام و نام خانوادگی * شماره موبایل
    * نام استان * ایمیل
    نام شهرستان نام شهر در خارج از كشور
    تاريخ ثبت
     
    امتیاز دهی
     
     

    ×
  •  
  •  
  •  
  •  

ویژه نامه ها

اوقات شرعی

  اذان صبح
  طلوع خورشید
  اذان ظهر
  غروب خورشید
  اذان مغرب
اوقات به افق :


خلوص نیت در همه اعمال


حجت اله مرزانی، دکترای فلسفه اسلامی و مدرس مؤسسه آموزش عالی آل طه

چکیده
از منظر تعالیم اسلامی خلوص نیت به منزله حسن فاعلی، نقشی اساسی در هویت عبادی شدن و درنتیجه قبول آنها دارد. دقت در متون دین نشان میدهد که مؤمن میتواند با خالص سازی نیت، امور مباح را نیز به عبادت تبدیل کند، با این ملاحظه که در امور مباح اگر آنها را با خلوص نیت و به قصد جلب رضایت الهی انجام ندهیم عقابی به دنبال ندارد، اما عبادات خاص (واجبات) اگر با عدم خلوص نیت و ریاگونه انجام شود موجب عقاب خواهد شد.
کلیدواژه: عبادت در اعمال، نیت خالص، اخلاص در عمل، ریا، عبادت خاص، عبادت عام.

مقدمه
عبادت، به تعبیر کلام الهی، راز خلقت و از اهداف آفرینش انسان بوده (الذاریات:56) و امر به عبادت تا لحظه مرگ و رسیدن به مرتبه یقین وظیفه انسانی است. (الحجر:92) بنابر آیات الهی توحید در عبادت و پرهیز از طاغوت از اهداف اصلی بعثت انبیاء و پیامبران الهی است. (النحل:36)
از سوی دیگر بر اساس آموزه مهم اسلامی دیگر، عبادت وقتی اثر خود را بر جان و روح آدمی هویدا میسازد که همراه با خلوص نیت باشد. خالص سازی عبادت از تأکیدات آیات و روایات اسلامی است چنانکه پیامبر اسلام (ص) می فرماید: «جز این نیست که اعمال به نیّت هاست و درحقیقت برای هرکس آن چیزی است که نیّت میکند.» (وسائل الشیعه، حرعاملی، ج1، ص35) با توجه به نقش عبادت در زندگی انسان مؤمن و نیز اهمیت خالص سازی عبادات میتوان پرسید که تأثیر خلوص نیت در عبادی شدن عمل چگونه است؟ آیا همه اعمال ما میتوانند مصداق عبادت باشند؟ یا تنها اعمالی که با نیت خاصی همراه باشند مصداق عبادت بشمار می آیند؟ اهمیت و ضرورت این مسئله به نقش عبادت در حصول کمال انسانی و قرب الهی باز میگردد بدین معنا که درصورت تأثیر داشتن نیت خالص در عبادی شدن همه اعمال میتوان با در نظر داشتن این نکته و با خالص سازی نیت ها در همه اعمال در مسیر کمال نهایی رشد بیشتری داشت. در این نوشتار بیشتر با رویکردی نقلی در عین استفاده از تحلیلهای عقلی به دنبال پاسخ به سؤالات فوق هستیم و از آن جایی که موضوع اخلاص در بحث عبادت خالصانه، نیت انسانی است، ابتدا به بحث نیت و سپس به بحث اخلاص و معنای خلوص در عبادت و معیار عبادی بودن عمل بر اساس این توضیحات اقدام خواهیم کرد. همچنین لازم به ذکر است اگرچه گفتارها و مقالات مختلفی درباره عبادت و نقش و اهمیت نیت و اخلاص تدوین یافته [1] اما کمتر موردی دقیقاً به موضوع مورد بحث ما پرداخته و لذا این بحث از این جهت تازه می نماید.

1- نیت و اهمیت آن
نیّت از ریشه «نوی»؛ (هسته) در لغت به معنای عزم قلب بر امری از امور، قصد قلبی و باطنی آمده است. (التحقیق فی کلمات القرآن، مصطفوی، ج12، ص306 و فرهنگ ابجدى، بستانی، 942) از نگاه روایات جز این نیست که (هویت) اعمال وابسته به نیّت هاست و درحقیقت برای هرکس آن چیزی است که نیّت میکند.[2] نیّت، پایه و اساس عمل [3] و اعمال، نتیجه و ثمره نیات است [4] و (درنتیجه) نیت برتر از عمل است. [5] عمل شایسته جز با نیّت و قصد شایسته کامل نمیگردد [6] و چه بسا عملی که نیّت، آنرا فاسد و بی ارزش میکند. [7] خداوند در قیامت مردم را مطابق نیّت هایشان محشور میکند [8] و به میزان نیّت، عطیّه و پاداش الهی خواهد بود. [9] 

2- اخلاص
واژه اخلاص، مصدر باب افعال از ریشه «خَلَصَ»، به معنای پاک کردن نیّت از غیر خدا و انجام دادن عمل برای خدا و نیز توحید خالص حق تعالی است. (المحیط فی اللغه، الصاحب اسماعیل بن عباد، ج4، ص246 و لسان العرب، ابن منظور، ج3، ص173-174)
درباره رابطه اخلاص و نیت و تبیین حقیقت اخلاص براساس این رابطه میتوان چنین گفت که اخلاص و ضد آن (یعنی ریا) از حالات دل یا روح و درحقیقت صفت نیت انسانی است، حال اگر انگیزه فرد در نیت فعلش فقط یک چیز باشد چنین عملی خالصانه است مثلا کسى که صدقه میدهد و غرض او صرف ریا (انگیزه غیر الهی و خودنمایی) می باشد مخلص است، و چنانچه مقصود همین فرد صرف تقرّب به خدا باشد نیز مخلص مى باشد، هرچند عادت بر این جارى است که واژه اخلاص را به نیتی که براى تقرّب به خداوند بوده و از هر شایبه اى مجرّد باشد اختصاص میدهند. (المحجه البیضاء فى تهذیب الاحیاء، فیض کاشانی، ج8، ص129) اخلاص در معنای اصطلاحی در علوم مختلف اسلامی چون اخلاق، عرفان و فقه مورد توجه اندیشمندان مسلمان بوده است. در عرفان، اخلاص به عنوان یکی از منازل سلوک به پیراستگی عمل از هرگونه آمیختگی (شرح منازل السائرین، کاشانی، ص۱۲-۱۴ و ص68) و در اخلاق، به معنای خالص ساختن قصد از غیر خدا و پرداختن نیّت از ما سوى الله تعریف شده که ضد آن ریا می باشد. (معراج السعاده، نراقی، ص629)
در فقه به جای بحث خلوص، بیشتر بحث از «قصد قربت» در نیت اعمال مطرح است و بر این اساس واجبات به دو دسته واجبات تعبدی و توصلی تقسیم میگردد. واجب تعبّدى واجبى است که باید به قصد قربت انجام شود، مثل عبادات در اصطلاح مشهور (همچون نماز، روزه، حج و ...)، بنابراین مثلا اگر نماز بدون قصد قربت انجام شود واجب محقّق نشده و امر وجوب ساقط نمى گردد. واجب توصّلى در مقابل واجب تعبّدى است و آن واجبى است که در آن احتیاج به قصد قربت نباشد مانند نجات غریق و دفن میّت. هرگاه انسان میّتى را به دلیل آنکه بوى آن آزار ندهد و از نظر بهداشتى محیط را آلوده نکند، دفن کند و قصد قربتى نداشته باشد باز واجب را انجام داده و تکلیفى نخواهد داشت. (فوائد الاصول، نائینی، ج1، ص138-137) در اهمیت اخلاص در اعمال کافی است به یکی از دهها روایتی که از معصومین نقل شده توجه نماییم. به عنوان مثال از پیامبر اکرم (ص) روایت شده که فرمودند: «هرگاه عملی انجام دادی آن را برای خدا خالص گردان، زیرا خدا از بندگانش عملی نمی پذیرد مگر آنکه خالص باشد.» [10] (بحارالانوار، مجلسی، ج77، ص103)

3- نقش خلوص نیت در عبادی شدن عمل
بحث از تأثیر خلوص نیت در هویت اعمال عبادی هم از منظر فقهی و هم از منظر اخلاقی میتواند مورد توجه قرار بگیرد. توضیح آن که مصادیق عبادت در یک تقسیم بندی به دو بخش تقسیم میگردد که عبارتند از:
1- عبادت خاص: منظور اعمال و افعالى است که فقط باید به قصد «تقرب الى الله تعالى» انجام شود؛ یعنى شرط صحت آنها و سقوط امرشان، امتثال و انجام آنها با قصد قربت است و در غیر این صورت، امر آنها امتثال نگردیده و ساقط نمى شود و باعث اشتغال ذمه مکلف به اعاده و یا قضا مى گردد، مانند: نماز و روزه.
2- عبادت عام: هر کارى را که قابلیت دارد به قصد قربت انجام شود دربر مى گیرد؛ یعنى اگر مکلف آنرا به قصد قربت انجام دهد، مستحق ثواب مى شود، چه قصد قربت کردن براى صحت آن لازم باشد (که رجوع به همان قسم اول یعنی عبادت خاص میکند) و چه لازم نباشد نظیر شستن لباس و بدن، براى نماز که بدون قصد قربت هم تطهیر حاصل مى گردد. (اصول فقه، مظفر، ج2، ص415) عبادت شمرده شدن اموری چون طلب روزی حلال [11]، سکوت [12]، خواب بیمار در بسترش [13] و اموری از این قبیل در روایات از همین زاویه قابل تبیین و توجیه است.
با تقسیم بندی فوق به نظر می رسد منظور از عبادت در مباحث فقهی بیشتر معنای اول و در مباحث اخلاقی و با نگاهی کلی تر معنای دوم است. با این تفکیک میتوان به نقش خلوص نیت در ارتباط با عبادی شدن عمل و چگونگی تأثیر خلوص نیت در این امر پی برد. در ارتباط با اعمالی که عبادت به معنای خاص است نیت و انگیزه انسان مؤمن باید قصد قربت باشد تا موجب عبادی شدن عمل او و در نتیجه کمال او گردد، در غیر این صورت و با فقدان نیت خالص و عدم قصد قربت عمل دیگر هویت عبادی نداشته و نه تنها موجب استکمال انسان نمیگردد؛ بلکه تأثیر منفی نیز داشته و بلکه موجب عذاب اخروی میگردد. چنانکه در قرآن نمازگزارنی که به قصد ریا (که مقابل اخلاص می باشد) نماز بجا می آورند مورد توبیخ الهی قرار گرفته اند: «پس وای بر نماز گزارانی که از نمازشان غافلند آنانی که ریاکارند.» [14] (ماعون:6-4) قرآن کریم همچنین به ریای در انفاق و زکات (النساء:38) و ریای در جهاد (انفال:47) نیز اشاره کرده است و همه این اعمال را به دلیل عدم خلوص نیت و نیت نادرست مذمت کرده است. در روایتی از امام صادق (ع) نیز آمده است که می فرماید: «دو نفر وارد مسجد می شوند و هر دو نماز می خوانند، اما یکی با نماز خواندن از عذاب و آتش نجات پیدا میکند و بهشتی میشود، و دیگری به سبب همان نماز جهنمی میشود. پرسیدند: یا ابن رسول الله! چگونه چنین چیزی ممکن است؟ امام صادق (ع) فرمود: نفر اول به نماز خواندن خود می بالد و برای آنکه توجه دیگران را نیز جلب کند، قدری هم رکوع و سجود و اعمال نمازش را بهتر انجام میدهد و خضوع و خشوع تصنّعی آنرا بیشتر میکند. به سبب چنین نیتی که در نماز خود وارد می نماید، هم نماز را باطل میکند و هم باعث جهنمی شدن خود میگردد. اما شخص دوم وارد نماز میشود و نماز می خواند درحالیکه خجل، سرافکنده و در این فکر است که آیا این نماز من مقبول خواهد شد یا نه، و در هنگام نماز حالت توبه به او دست میدهد و تصمیم می گیرد دیگر گناه نکند. این نماز باعث میشود از جهنم نجات پیدا کند و بهشتی شود. (بحارالانوار، مجلسی، ج69، ص311) البته در اینجا باید به این نکته توجه داشت که انگیزه رسیدن به نعمتهای بهشتی یا نجات از عذاب اخروی نیز میتواند همراه با قصد قربت در نیت و انگیزه فرد در کنار هم جمع گردد و این دو منافاتی با قصد قربت و در نتیجه عبادی شدن عمل ندارند، هرچند خلوص نیت بمعنای حقیقی کلمه و عبادت در عالی ترین سطحش درصورتی محقق میشود که تنها انگیزه و نیت انسان در عبادت شکر خدا یا حب به او باشد چنان که در روایت مشهوری امیرالمؤمنین علی (ع) عبادت مؤمنان را به سه دسته عبادت بازرگانان، بردگان و آزادگان تقسیم می کنند. [15] (نهج البلاغه، دشتی، ص679) دقت در مضمون این حدیث و سایر احادیث و آیات مشابه نشان دهنده آنست که امتثال امر الهی و انجام اوامر و فرامین او به نیت رسیدن به بهشت یا نجات از دوزخ هرچند موجب بطلان عبادت نگشته؛ اما به واقع عبادت حقیقی و کامل، عبادت همراه با خلوص نیت و صرف در نظر داشتن رضای الهی در منتها درجه آن است که رسیدن به این درجه از سخت ترین کارها است.
اما در ارتباط با عبادت به معنای عام، یعنی اعمال مباحی که هرچند در نگاه اولیه و فقهی عبادت محسوب نمی گردند، باید گفت چنین اعمالی نیز میتواند با خلوص نیت و انگیزه الهی تبدیل به عبادت گردد. روایات فراوانی دلالت بر این مطلب دارد چنان که پیامبر اکرم (ص) به ابوذر فرمودند: «ای ابوذر! در هر چیز نیت صالح داشته باش، حتی در خوابیدن و خوردن.» [16] (وسائل الشیعه، حرعاملی، ج1، ص34) حضرت علی (ع) به مالک اشتر می فرماید: «کار هر روزت را همان روز به انجام برسان زیرا هر روز را کاری است و بهترین وقتها را به ارتباط میان خود و خداوند اختصاص بده، اگرچه در همه وقت ها اگر نیّت پاک داشته باشی و مردم در امنیت و سلامت باشند، تمام آن اوقات از آن خداست» [17] ( نهج البلاغه، دشتی، ص585) و از امام صادق (ع) روایت شده که فرمودند: «بنده باید در هر حرکت و سکونی نیت خالص داشته باشد در غیر این صورت او از غافلان خواهد بود.» [18] (بحارالانوار، مجلسی، ج70، ص210) دقت در این روایات حکایت از آن دارد که اعمال مباح و غیر عبادی با نیت خالص میتواند عبادت تلقی شود و حتی اگر در بادی امر و بر اساس معانی اصطلاحی معمول [19]، عبادت به شمار نیاید؛ ولی بدون شک نیت خالص در این گونه امور قطعا موجب رضایت حق بوده و موجب استکمال نفس انسانی میگردد. به تعبیر فنی میتوان گفت حسن فاعلی (نیت و انگیزه درست و خالص) و حسن فعلی (کار خوب و صحیح) همراه با ایمان، قطعا موجب سعادت و کمال انسانی است و انجام عمل خوب (غیر حرام اعم از واجب و مباح) درصورت همراه شدن با نیت خالص تأثیر واقعی در کمال انسانی و رشد معنوی او دارد. در عین حال چنان که روایات نیز تأکید دارند خالص سازی نیت از سخت ترین کارهاست. از حضرت علی (ع) نقل شده که فرمودند: بطور قطع خالص نمودن نیّت از فساد (ریا و شهرت و یا هر چیز جز خدا) بر عمل کنندگان از مشقت، تلاش و اجتهاد سخت تر است. [20] (غررالحکم، تمیمی آمدی، ص93) از منظر علمای اخلاق نیز «هر لذّتى از لذّات دنیا که مایه آسایش نفس باشد و دل بدان رغبت کند چنانچه کم یا زیاد آن به عمل راه یابد صفاى آنرا مکدّر و خلوص آن را زایل مى کند.» (المحجه البیضاء فى تهذیب الاحیاء، فیض کاشانی، ج8، ص129) لذا با توجه به این نکته باید در مسیر خالص سازی نیت همواره مراقب بود و هر کار واجب یا مباح را با خلوص نیت بیشتر انجام داد تا تأثیر بیشتری در حصول کمال برای نفس انسانی داشته باشد.

نتیجه
از منظر تعالیم اسلامی عبادت از اهداف خلقت انسان بوده که کمال نهایی انسان یعنی قرب الهی از مسیر آن حاصل میشود. نقش نیت و بویژه اخلاص در نیت تعیین کننده و هویت بخش عبادی شدن عمل است، بلکه نیت اصل و اساس و مهمتر از ظاهر عمل می باشد و درحقیقت عبادت اصیل، همان نیت خالص است که هر قدر خلوص آن بیشتر باشد تأثیر بیشتری در کمال انسانی دارد. با توجه به تقسیم عبادات به دو قسم عام و خاص واضح گشت که خلوص نیت و پرهیز از ریا (انجام عمل برای دیگران نه برای خدا) شرط صحت و قبول اعمال عبادی خاص (یا همان واجبات) است و در امور مباح و غیر واجب نیز خلوص نیت باعث عبادی شدن عمل میگردد. بنابراین مؤمن باید در تمامی اعمالش چه واجبات و اعمال عبادی خاص و چه امور غیر واجب،با خالص سازی نیت در مسیر قرب به خدا و کمال نهایی گام بردارد. بدین منظور باید با توجه و مراقبه بیشتر تلاش کرد تا در انجام همه اعمال نیت خود را خالص ساخته و این امر را کم کم به صورت ملکه ای در وجود خویش درآورد.


فهرست منابع:
- قرآن کریم
- نهج البلاغه، ترجمه محمد دشتی، قم: مشهور، 1379ش.
- اصول الفقه، مظفر، محمدرضا، ج2، قم: مؤسسه النشر الاسلامی التابعه لجماعه المدرسین، بی تا.
- اصول کافی، کلینی، محمد بن یعقوب، با تحقیق علی اکبر غفارى و محمد آخوندى، ج3، تهران: دارالکتب الإسلامیة، 1407ق.
- التحقیق فی کلمات قرآن الکریم، مصطفوی، حسن، ج3، 8و12، تهران: مؤسسه چاپ و نشر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۴۱۶ق.
- المحاضرات فی الالهیات، سبحانی، جعفر، تحقیق علی ربانی گلپایگانی، قم: مؤسسه الامام الصادق (ع)، ‎۱۴۲۱ق.
- المحجه البیضاء فى تهذیب الاحیاء، محمد بن مرتضی (فیض کاشانی)، تصحیح و تعلیق علی اکبر غفاری، تهران: مکتبه الصدوق، ‎۱۳۴۰ش.
- بحارالانوار، محمدباقر المجلسی؛ تصحیح علی اکبر الغفاری، ج70، 72و77، تهران: المکتبه الاسلامیه، ‎۱۳۸۶ق.
- شرح منازل السائرین، کاشانی، عبدالرزاق، تحقیق و تعلیق محسن بیدارفر، قم: بیدار، ‎۱۴۱۳ق.
- غررالحکم و دررالکلم، تمیمى آمدى، عبدالواحدبن محمد، با تحقیق مصطفی درایتی، قم: دفتر تبلیغات، 1366ش.
- فرهنگ ابجدى، بستانی، فواد افرام، ترجمه رضا مهیار، تهران: انتشارات اسلامی، 1375ش.
- فوائدالاصول، نائینی، محمدحسین، تقریرات محمدعلی کاظمی خراسانی، قم: جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، 1376ش.
- لسان العرب، ابن منظور، محمدبن مکرم، با تحقیق جمال الدین میردامادی، ج3، بیروت: دارالفکر للطباعه و النشر و التوزیع، 1414ق.
- مستمسک العروة الوثقی، حکیم، سیدمحسن، ج2و6، بیروت: دارإحیاءالتراث العربی، 1391ق.
- معراج السعاده، نراقی احمد، قم: هجرت، ‎۱۳۷۱ش.
- وسائل الشیعه، حرعاملی، محمدبن حسن، ج1، قم: مؤسسة آل البیت (ع)، 1409ق.


-----------------------------------------------------------
پی نوشت ها:
1- در این باره بنگرید به مدخل عبادت، نیت و اخلاص در دانشنامه اسلامی به آدرس http://wiki.ahlolbait.com.
2- پیامبر اسلام (ص): اِنَّمَا الاَعْمالُ بِالنّیّاتِ وَ لِکُلِّ امری‌ءٍ مانَوی (وسائل الشیعه، حر عاملی، ج1، ص35)
3- حضرت علی (ع): النیّة اساسُ العملِ. (غررالحکم، آمدی، ص92)
4- حضرت علی (ع): الاَعمالُ ثِمار النیَّاتِ. (غررالحکم، آمدی، ص92)
5- امام باقر (ع): النِیَّةُ اَفْضَلُ مِنَ العَمَلِ اَلا وَ اِنَّ النِّیَّة هِی الْعَمَلِ ثُمَّ تَلا قَولَهُ تَعالی «قُل کُلٌّ یَعمَلُ عَلی شاکِلَتهِ» اَی عَلی نِیَّةِ. (وسائل الشیعه، حرعاملی، ج1، ص36)
6- حضرت علی (ع): لایَکْمُل صالِحُ الْعَمَلِ اِلّا بِصالِحِ النیّة. (غررالحکم، آمدی، ص92)
7- حضرت علی (ع): رُبَّ عَمَلٍ اِفْسَدَتْهُ النیَّة. (غررالحکم، آمدی، ص92)
8- امام صادق (ع): اِنَّ الله یَحْشُرُ النَّاسَ عَلی نِیّاتِهِمْ یَوْمَ القِیامَة. (وسائل الشیعه، حرعاملی، ج1، ص34)
9- حضرت علی (ع): عَلی قَدْرِ النِیّةِ تَکُونُ مِنَ اللهِ الْعِطیَة. (غررالحکم، آمدی، ص92)
10- إذا عَمِلتَ عَملاً فَاعمَل لله خالِصاً لأنّهُ لا یَقبلُ مِن عِبادِه الأعمالَ الّا ما کانَ خالِصاً.
11- پیامبر اسلام (ص) می فرماید: «الْعِبَادَةُ سَبْعُونَ جُزْءً أَفْضَلُهَا جُزْءً طَلَبُ الْحَلالِ.» (بحارالانوار، مجلسی، ج74، ص80)
12- خداوند متعال در حدیث معراج، به پیامبر اسلام‌ (ص) فرمود: «یا اَحمد لیس شی‌ءً مِن العبادة اَحبّ اِلی مِن الصُمت و الصَوم.» (بحارالانوار، مجلسی، ج74، ص80)
13- رسول خدا (ص) میفرماید: «یَا عَلِیُّ أَنِینُ الْمُؤْمِنِ الْمَرِیضِ تَسْبِیحٌ وَ ... وَ نَوْمُهُ عَلَی الْفِرَاشِ عِبَادَةٌ.» (بحارالانوار، مجلسی، ج77، ص54)
14- فَوَیْلٌ لِلْمُصَلِّینَ * الَّذِینَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ * الَّذِینَ هُمْ یُراؤُن *
15- اِنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللهَ رَغْبَةً فَتِلْکَ عِبادَةُ التُّجارِ وَ اِنَّ قَوْماً عَبَدوا اللهَ رَهْبَةً فَتِلْکَ عِبادَةُ الْعَبیدِ وَ اِنَّ قَوْماً عَبَدوا اللهَ شُکْراً فَتِلْکَ عِبادَةُ الاْحْرار. (بحارالانوار، مجلسی، ج67، ص18)
16- یا أباذر لِیَکُن لَکَ فی کلّ شیء نیّة صالحة حتّی فی النّوم و الأکل.
17- وَ امْضِ لِکُلِّ یَوْمٍ عَمَلُه فَاِنَّ لِکُلِّ یَوْمٍ ما فیهَ وَاجْعَلْ لِنَفْسِکَ فیما بَیْنَکَ وَ بَیْنَ الله اَفْضَل تِلْکَ الْمَواقیتِ وَاَجْزَل تِلْکَ الاَقسام وَ اِنْ کانَتْ کُلّها للهِ اِذآ صَلُحْتِ فیها النیّةِ وَ سَلُمْتِ فیها الرَّعیّة.
18- لابُدَّ لِلْعَبْدِ مِنْ خَالِصِ النِّیَّةِ فِی کُلِّ حَرَکَةٍ وَ سُکُونٍ لِأَنَّهُ إِذَا لَمْ یَکُنْ هَذَا الْمَعْنَى یَکُونُ غَافِلاً.
19- از آنجایی که موضوع اصلی مقاله نقش خلوص نیت در عبادی شدن عمل است به چیستی عبادت نپرداخته ایم.
20- اِنَّ تَخْلِیصَ النِّیَّةِ مِنَ الفَسادِ اَشَدُّ عَلی الْعامِلینَ مِنْ طُولِ الاِجْتِهادِ.



 
امتیاز دهی
 
 

نسخه قابل چاپ
  • ارسال به دوستان
نام ارسال کننده :  
ایمیل ارسال کننده:
نام دریافت کننده :
ایمیل دریافت کننده :  
موضوع ایمیل :
کد تصویری :
 

مطالب مرتبط

انفاق فی سبیل الله، بایدها، نبایدها و راهکارها
  • 1395/3/13 پنجشنبه انفاق فی سبیل الله، بایدها، نبایدها و راهکارها
    به تناسب اهمیت انفاق در دین مبین اسلام، مسأله اصلی این نوشتار، بایدها و نبایدهای یک انفاق خالصانه و راهکار تربیتی قرآن برای حصول آن است. فرض اصلی مقاله، نیل به انفاق خالصانه از رهگذر تأکید بر معرفت توحیدی و حبّ عبودی است که در کنار ...
رابطه اخلاص در عمل و برترین مصلحت
  • 1395/1/10 سه شنبه رابطه اخلاص در عمل و برترین مصلحت
    روایتی از حضرت زهرا (سلام الله علیها) درباره فرود آمدن برترین مصلحت از ساحت الهی برای عبادت خالصانه ی بنده، تأییدی بر اهمیت اخلاص در عبادات است. گرچه عبادات دارای دو نوع مصلحت نفس عبادت و مصلحت سلوکیه اند؛ اما ظاهراً منظور از مصلحت برتر با توجه به روایات قرب نوافل، تحصیل ولایت تکوینی است. بدین ...
امام على(ع):امروز تنها عید کسى است که خداوند روزه‏اش را پذیرفته و شب زنده‏دارى‏اش را سپاس گزارده است . نهج البلاغه حکمت 428