.
.
 
 
 

 
 
ارسال به دوستان
 
ارسال به دوستان
  • ارسال به دوستان
  • اضافه كردن به ليست دلخواه مرورگر
  • تعیین صفحه پیش فرض مرورگر
  • چاپ
  • آر.اس.اس
  • آمار بازدید
    تعداد بازدید از سایت: 139955583
    تعداد بازدید این صفحه: 2007852
    در امروز: 83309

نام ارسال کننده :  
ایمیل ارسال کننده:
نام دریافت کننده :
ایمیل دریافت کننده :  
موضوع ایمیل :
کد تصویری :
 
×
دوشنبه 24/8/1395

 چقدر دلم پنجره فولاد می خواهد

چقدر واژه هایم در برابر تو حقیر و کوچکند. اما من هر روز به عشق تو قلم به کاغذ می فشارم...

  هیچ گاه از نوشتن نام قشنگت سیر نمی شوم. به نام خدا!
نمی دانم کدامین شب سرد پاییزی بود که به خوابم آمدی. سبز پوشیده بودی. صورتت را نمی دیدم، اما طنین دلنشین صدایت را به خاطر دارم.
گفتی: امیدوار باش! داشتی کم کم دور می شدی اما بایدصدایت می زدم.
باد ... ! شاید تنها باد بداند که آدم ها در زمزمه هایشان چه رازی را می گشایند. صدایت زدم. تو را به نام خواندم. صدایم در باد، با تو آمد. اما هنوز نرسیده بود که باران گرفت و آهسته به سنگ فرش بیابان پاشید. آنگاه صدایم خیس شد و باد نمی توانست کاری بکند و در برابر زمینی بودن خیس. زمینی که در آن خیره ماندم. بی آنکه بدانم، لباس هایم و کاغذهایم خیس شده بود.
وقتی دوباره نگاهت کردم تا صدایت بزنم هزار چتر سیاه دیدم. تو رفته بودی! کجا؟ نمی دانم ...! و حالا می خواهم برایت بگویم از روزهایی که غرق در ناامیدی بودم. و بگویم که چگونه دستان پرمهرت، مرا از منجلاب یأس و نا امیدی نجات داد. تمام احساسم با توست. و قشنگ ترین ترانه های صبحگاهی را برای تو به لب جاری می کنم. زیباترین آسمان فقط در نگاه تو جلوه می کند. صدای تو ترنم باران است.
از چه بگویم؟ از اشک های مادرم؟ از دست هایی که هر بار به امید تو سر به فلک می کشند تا لطفت را به آنها عنایت کنی؟
هنوز  دستان ضعیف و ناتوانم به حرمت نرسیده است اما هر شب در خیال خود، با جامه ی کبود آبرویم راه می روم و به ضریحت می رسم. نمی دانم اشک هایم را می بینی و به التماسم گوش می دهی یا نه؟ اما آنقدر از بخشش و لطفت شنیده ام که شک ندارم هوایم را داری و اکنون من!
چقدر دلم پنجره فولاد می خواهد ...



من که از  غرور سر به آسمان می سائیدم. من که هرگز لطافت زندگی را نچشیدم. من که خود را به اسارت عشق درآوردم، آری ... ! از بس که سکوت بر آسمان دلم فریاد کشید، بس که شعله ی عشق در وجودم زبانه کشید، بس که دانه های اشکم از دریای چشمانم تن بیرحم خاک را نمناک نمود، عاقبت صدای دلنشین تو هراس زیستن را در وجودم به شور پرواز تبدیل نمود.
ای کاش من هم یک آهوی بی پناه بودم آن وقت زندگی می کردم به امید این که تو ضامنم شوی و مرا از چنگال خطر برهانی. چقدر واژه هایم در برابر تو حقیر و کوچکند. اما من هر روز به عشق تو قلم به کاغذ می فشارم.
نمی دانم زندگی چیست؟ شاید یک خیابان دراز است که هر روز زنی با زنبیلی از آن می گذرد. شاید ریسمانی است که مردی با آن خود را از شاخه می آویزد. شاید طفلی است که از مدرسه باز می گردد و یا شاید زندگی همان لحظه هایی است که به تو می اندیشم. و تو روح مرا، قلب مرا، و وجود مرا الیتام می بخشی.
آرزویم این است که دستانم را به ضریح پاکت به امید رحمتت ای مهربان ترین مهربانان.



 
فاطمه خلیلیان- چهارمحال بختیاری (شلمزار)
کلید واژه ها:
اثار مخاطبین , امام رضا , هوای حرم , دلنوشته ای به امام رضا 

نظر شما
نام
پست الكترونيک
وب سایت
نظر
نسخه قابل چاپ
پیام شما
  • 1395/9/29 دوشنبه پیام شما
    پیام هایی کوتاه اما دلنشین از شما مخاطبین عزیز
دلم را جا گذاشته‌ ام
مثل من...
  • 1395/9/14 يكشنبه مثل من...
    مثل من که هر چه در پِیَت می‌ دوم‌ و به تو نمی‌ رسم... مثل من که با هر آه قلبم می‌خواهد از جا کنده شود...
یه دل کاغذی
  • 1395/8/30 يكشنبه 3 یه دل کاغذی
    امروز دلم را آورده ام دم کاغذ. آوردم که بپرسد، جست و جو کند و بداند که چگونه گره باز می کنی...
    دخترونه
نامه ای به امام رئوفم
  • 1395/8/9 يكشنبه نامه ای به امام رئوفم
    دلم براتون تنگ شده ،کاش می تونستم برای یکبار دیگه هم که شده گنبد طلایی آرامش بخشتون رو ببینم ...
 
 
ارسال نظر
ارتباط با ما
نشانی: مشهد مقدس، حرم مطهر امام رضا علیه السلام، صحن جامع رضوی، ایوان غربی
تلفن: 32212008-051
فکس: 32003552-051
صندوق پستی: 91735/517
ایمیل: razavi@aqr.ir